تقدیم به تمامی معلمان واقعی که آموزگار اخلاق و محبت اند
سخت آشفته و غمگین بودم … به خودم می گفتم: بچه ها تنبل و بد اخلاقند دست کم میگیرند درس ومشق خود را … باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم و نخندم اصلا تا بترسند از من و حسابی ببرند …
خط کشی آوردم، در هوا چرخاندم! چشم ها در پی چوب، هرطرف می غلطید مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید!
اولی کامل بود، دومی بدخط بود بر سرش داد زدم ... سومی می لرزید ... خوب، گیر آوردم !!! صید در دام افتاد و به چنگ آمد زود ... دفتر مشق حسن گم شده بود این طرف، آنطرف، نیمکتش را می گشت تو کجایی بچه؟؟؟ بله آقا، اینجا همچنان می لرزید ... "پاک تنبل شده ای بچه بد" "به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند" "ما نوشتیم آقا"
بازکن دستت را ... خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم او تقلا می کرد چون نگاهش کردم ناله ی سختی کرد ... گوشه ی صورت او قرمز شد هق هقی کرد و سپس ساکت شد ... همچنان می گریید ... مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد زیر یک میز، کنار دیوار، دفتری پیدا کرد ...
گفت : آقا ایناهاش، دفتر مشق حسن !
چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود غرق در شرم و خجالت گشتم جای آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود سرخی گونه او، به کبودی گروید ...
صبح فردا دیدم که حسن با پدرش و یکی مرد دگر سوی من می آیند ...
خجل و دل نگران، منتظر ماندم من تا که حرفی بزنند شکوه ای یا گله ای، یا که دعوا شاید
سخت در اندیشه ی آنان بودم پدرش بعدِ سلام، گفت : لطفی بکنید، و حسن را بسپارید به ما
گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟ گفت : این خنگ خدا وقتی از مدرسه برمی گشته به زمین افتاده بچه ی سر به هوا، یا که دعوا کرده قصه ای ساخته است زیر ابرو و کنار چشمش، متورم شده است درد سختی دارد، می بریمش دکتر با اجازه آقا ...
چشمم افتاد به چشم کودک ... غرق اندوه و تاثر گشتم منِ شرمنده معلم بودم لیک آن کودک خرد وکوچک این چنین درس بزرگی می داد بی کتاب ودفتر …
من چه کوچک بودم او چه اندازه بزرگ به پدر نیز نگفت آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم
عیب کار از خود من بود و نمیدانستم من از آن روز معلم شده ام … او به من یاد بداد درس زیبایی را ... که به هنگامه ی خشم نه به دل تصمیمی نه به لب دستوری نه کنم تنبیهی
یا چرا اصلا من عصبانی باشم با محبت شاید، گرهی بگشایم با خشونت هــرگــز ... هــرگــز.
روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته تو، صبوری! روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای آینده تو ،دلواپسی! روز مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو، بیداری ! روز مادر یعنی بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد روز مادر یعنی بهانه در آغوش کشیدن او که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود روز مادر یعنی باز هم بهانه مادر گرفتن.... مادرم روزت مبارک...
می خواهم برایت بنویسم. اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟ از تو که بی رحمانه مرا تحقیر کردی یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک، مجبور به زیستن هستم. از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم؟ از چه بنویسم؟ از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟از چه بنویسم؟ از قلبی که مرا رسوا یا قبلی که تو را دوست نامید؟ شاید هم اگر در دادگاهزندگی محاکمه بشویم، دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند. شاید از اینکه نخواستم ناراحتت کنم . به نوعی که گناهکاری شناخته شدم. نه!نه! شاید هم گناه را به گردنتو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید، یا ندیده گرفت . عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم. که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای “دوست و رفیق ”را درک کنی… امّا هیهات…. که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی… مگر از من چه بد دیده بودی ای نامهربان خار و حقیرم کردی و دل برتنهائیم نسوزاندی. ای کاش هرگز ندیده بودمت و مهربانی به تو دلشکن نمیکردم.تا امروز مجبور به تحمل مجازات تنهایی شوم. ای کاش از همان اول بی وفایی و ریا کاری تو را باور داشتم و ای کاش هیچ گاه قدم در زندگی سردم نمی گذاشتی و من هیچ وقت صدای قدمهایت رادر کوچه ی بن بست زندگی ام نشنیده بودم اما تو آمدی و در قلبم معنای اعتماد و مهربانی را به من آموختی اما زود رفتی و عهد دیرینمان را شکستی و دلم را به آتش کشیدی و تا خاکستر آنرا بر باد ندادی که جای پایت را پاک کنی آسوده نشدی. تنها مرحمی که بر زخم قلب و روحم دارم اشکهای لبریز از ملالی است که بی اختیار از دیدگانم روان است . تو گریستن را با بی حرمتی به من آموختی… اما… امّا امشب می نویسم تا تو بدانی که دیگر با یادآوری اولین دیدارمان چشمانم پر از اشک نمی شود. چون بی رحمی آن قلب سنگین را باور دارم. امشب دیگر اجازه نخواهم داد که قدم به حریم حجب و حیایم بگذاری… چون این بار، من اینطور خواسته ام، هر چند که علت را نمی دانم و علت پا گذاشتن روی تمام حرفهایت را… اما،… باور کن…
مي رسد روزي كه فرياد وفا را سر كني مي رسد روزي كه احساس مرا باور كني مي رسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني مي رسد روزي كه تنها ماند از من يادگار نامه هايي را كه با درياي اشكت تر مي كني مي رسد روزي كه تنها در مسير بي كسی
چقدر سخته تو چشماي كسي كه تمام عشقت رو دوزديده به جاش يه زخم هميشگي رو قلبت هديه داده زل بزني و به جاي انكه لبريز از كينه و نفرت بشي حس كني هنوزم دوسش داري .
چقدر سخته تو خيالت ساعت ها با هاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيزي به جز سلام نتوني بگي وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونها تو خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوسش داري اگه با ديدن من غم رو دلت جون مي گيره ميرم تا ابد قلب تو آروم بگيره
عاشق اون نيست كه يك دل به صد يار بده عاشق اونه كه صد دل به يك يار بده
اگر همه درختان دنيا مال من بودند دفتر هاي بي شماري گرد مي آوردم دفتري پر از شعرهاي عاشقانه براي تو
اگر همه ي پنجره هاي دنيا حتي در دور ترين نقطه ي اين كره ي خاكي مال من باشند از قاب رنگين و تازه يا رنگ رفته و فرسوده ي آنها فقط تورا نگاه مي كنم و جز تو هيچ چيز و هيچ كس را به چشم هايم راه نمي دهم
اگر به قامت كلماتي كه به تو مي فرستم نگاه كني روز قيامت را خواهي ديد.كلماتي را كه رنگ و بوي بهشت دارند بردار و كلماتي كه تلخ و جهنم گونه اند به من باز گردان
من هنوز از درك دامنه تو عاجزم و مي دانم كه هرگز به قله ات نخواهم رسيد.
من براي اينكه بدانم چگونه بايد دوستت داشته باشم سالها با شور و شوق فروان نزد گلهاي آفتابگردان درس خواندهام وبراي اينكه بدانم چگونه بايد به تو برسم سالها در امتداد ساحل شني نشسته ام و پيوستن اولين قطره هاي رود را به دريا ديده ام.
آبي اميدت را به زرد نااميدم بريز تا جوانه هاي سبز عشق در وسعت تنهاييم برويد.
اي عزيز تر از جانم كه عاشقانه دوستت دارم براي تو مي نويسم زيرا خود را از تو و تو را از خويش گسسته نمي دانم هر روزت از روز پيش به خود نزديكتر فكر مي كنم ولي چرا؟ هميشه فكر ميكنم چرا با بعضي از حرفات من و از خودت دورتر و دوتر مي كني اين حقيقت داره كه بهت دل بستم كاش كه مي فهميدي كه چقدر عاشق هستم تو كه اين همه خوبي پس چرا بد مي شي كاش مي فهميدي چقدر داگونم وقتي از غصه تا سحر بيدارم. دلم را نشكن اي كه تمام وجودم به تو بسته است.
..:سلام اي نازنين من:.. ..:سلام اي بهترين من:.. ..:سلام اي در همه هستي:.. ..:تو گشتي همنشين من:..
از اينكه كناره شمادوستان عزيز هستم خوشحالم و اين وبلاگ و تقديم ميكنم به همه دوستان عزيزم بخصوص عزیزترین کسم و همدمم میثم براي همتون ارزوي شاد كامي مي كنم
..............................................................................
پشت اون کو ه غریبی که غریبو کرده خسته
شمع پروانه 
زندگي كن 
دل من
دلم را نشكن 
